Tips - en meer - uit de praktijk voor bij de raad betrokken personen

De “volwassen” raad

De “volwassen” raad.

In 2002 is de verhouding tussen de gemeenteraad en het college ingrijpend gewijzigd. De monistische verhouding is veranderd in een  dualistische verkering. Het duale stelsel bestaat nu bijna 15 jaar. Je kunt stellen dat we de puberale fase aan het verlaten zijn en staan op de drempel van volwassenheid.

Even een uitstapje. “Puberen” wordt als werkwoord gebruikt voor de manier waarop jongeren zich ogenschijnlijk onvoorspelbaar gedragen en zich tegen het gezag van de opvoeders afzetten. Tijdens de pubertijd wordt de identiteit ontwikkeld, worden de krachten en zwaktes ontwikkeld, ontstaan gevoelens van onoverwinnelijkheid en grootheid en vindt er ook een toenemende worsteling plaats om onafhankelijkheid en autonomie. Dit is vaak een stressvolle periode voor zowel de tieners als de ouders. Tijdens de late pubertijd wordt er – weer – meer rekening gehouden met anderen. Relaties worden intiemer en serieuzer.

Nu weer terug naar het dualisme. Wat mij opvalt is dat de raad te pas, maar zeker ook te onpas, wordt gemeten langs de duale meetlat. De raad is meer of minder duaal. Voor 2002 hoorde je bijna niemand zeggen dat de raad meer of minder monistische trekken had. Waarom nu dan nog wel steeds spreken van meer, minder of nog veel minder duaal?

Tegelijkertijd heeft de nieuwe, duale verhouding tussen raad en college zo onderhand de puberale fase achter zich gelaten. In ieder geval qua leeftijd. Daar horen ook volwassen omgangsvormen bij. Als het de altijd lastige pubers en a priori betrokken en redelijke ouders lukt dan moeten de raad en het college dat toch ook kunnen?

Zullen we deze discussie na bijna 15 jaar stoppen en accepteren dat de verhouding tussen raad en college ‘gewoon’ duaal is? Dat praat en denkt in ieder geval wat gemakkelijker en brengt de acceptatie daarvan wellicht ook dichterbij. Te meer omdat er simpelweg ook geen alternatief is. Het is duaal en - om de rijdende rechter maar eens als autoriteit aan te halen - ‘daarmee moet u het doen’.